'Mensen houden van labels, terwijl ik zoveel meer ben dan mijn etiket'
Coen Citroen droomt van een leidinggevende rol in de wereld van drinkbare dranken. Hij is eerlijk, ambitieus en klaar voor een kans. Alleen nog iemand die verder kijkt dan zijn verpakking.
Terwijl de Waterbus voorbijtrekt, kijkt hij zwijgend voor zich uit. Pas na een korte stilte begint hij te vertellen.
‘Het liefst lig ik hier de hele dag te soppen,’ zegt hij lachend. ‘Maar er moet ook gewerkt worden.’
Het is een nuchtere opmerking die veel zegt over zijn karakter. Coen neemt zijn verantwoordelijkheid. Dat heeft hij altijd gedaan.
‘Ik heb geleerd dat je niet alles hoeft vast te houden om iets los te kunnen weken.’
‘Mijn vader was een imposante man, een vijfliterjerrycan. Hij schopte het tot directeur van een grote schoonmaakmiddelenfabrikant. Van hem heb ik geleerd dat je groot mag denken. Net als hij wil ik ooit verantwoordelijkheid dragen en mensen meenemen.’
De ambitie om leiding te geven heeft hij dus niet van een vreemde. Maar waar zijn vader zijn carrière opbouwde in de schoonmaaksector, kijkt Coen bewust verder dan het familie-etiket.
‘Ik wil niet weg van mijn vak. Ik wil ergens anders van betekenis zijn. Zingeving is de laatste jaren belangrijker voor mij geworden. Ik kom graag in contact met mensen die anders denken.’
Altijd hetzelfde etiket
Coen werkt inmiddels enkele jaren in de schoonmaaksector. Het werk is eerlijk, maar voorspelbaar.
‘Mijn dagen lijken veel op elkaar,’ vertelt hij. ‘Men verwacht dat ik overal induik zonder na te denken. Alsof ik alleen maar besta om de rotzooi van anderen op te lossen.’
Hij zegt het zonder verwijt. ‘Ik begrijp het ook wel. Dat is nu eenmaal hoe mensen mij kennen.’
Even valt het stil. ‘Alleen… ik denk dat er meer in mij zit dan mensen denken.’
Van citroen naar cola
Waar die overtuiging vandaan komt? Coen hoeft niet lang na te denken.
‘Ik droom al jaren van een baan tussen de drinkbare dranken.’
Hij glimlacht. ‘Misschien klinkt dat vreemd.’
Dat doet het. Maar wanneer hij uitlegt waarom, klinkt het ineens verrassend logisch.
‘Iedereen kijkt naar mijn etiket. Citroen. Afwasmiddel. Daarmee lijkt het verhaal klaar. Terwijl ik juist denk dat motivatie veel belangrijker is dan afkomst. Jarenlang gezien worden als schoon én giftig… dat dubbele leven trekt een zware wissel op je. Iets worden waar mensen zich dagelijks op verheugen, zou mij een lief ding waard zijn.’
Hij gaat verder. ‘Je wilt iets van de wereld zien. De gootsteen is mijn bureau, maar tussen de drinkbare dranken zou ik de hele wereld over kunnen: van woonkamers en clubs tot boten en zelfs vliegtuigen. Bovendien ben ik nog jong.’
Zelfinzicht en durf
‘Je weet nooit wie je tegenkomt,’ zegt hij. ‘De meeste gesprekken leveren niets op, maar soms hoeft één iemand je maar een kans te geven.’
Een van die gesprekken duurt nog geen vijf minuten. Toch lijkt Coen zichtbaar op te leven.
Wanneer ik hem vraag wat hij eigenlijk zoekt, blijft het even stil.
‘Gewoon iemand die verder kijkt dan mijn verpakking. Ik ben uit het juiste plastic gesneden en weet zeker dat mijn frisse karakter een ijzersterke toevoeging kan zijn voor de wereld van de drinkbare dranken.’
Hij kijkt naar het blikje naast hem. ‘Ik weet dat ik nog geen frisdrank ben,’ zegt hij lachend. ‘Maar ik weet ook dat ik alles in mij heb om een goede frisdrank te worden. Het is simpelweg wachten op iemand die bereid is mij te recyclen.’
De wereld in etiketten
Aan het einde van het gesprek vraag ik hem wat hij werkgevers zou willen meegeven.
‘Je wordt al snel afgerekend op wat je bent, niet op waar je naartoe wilt. Misschien is dat wel de grootste vergissing die we maken.’
We nemen afscheid van Coen. Hij moet door naar zijn volgende klus: een gootsteen in Dordrecht.
Een maand na dit interview werkt Coen nog altijd als afwasmiddel. Niet omdat hij geen ambitie heeft. Niet omdat hij niet wil leren. Maar omdat nog niemand hem een kans heeft gegeven.