De visie achter Finkje
Er wordt gezocht, geschreven, geselecteerd, aangepast en geprobeerd. Maar één vraag wordt opvallend weinig gesteld: wat wil iemand eigenlijk?
Scroll verder
It's the circle of work
Iedereen kan de artikelen inmiddels al dromen. Het arbeidstekort groeit, de werkloosheid stijgt en het aantal vacatures daalt.
Bedrijven zoeken naar een manier om personeel aan te trekken. Hogere salarissen, prachtig gemaakte 'werken bij ons'-video's, pingpongtafels, extra vakantiedagen, een 14e maand of elke dinsdag een vrijmibo.
Sectorbreed vecht men voor meer scholing, grote campagnes, desnoods ingrijpen van de overheid. Aan de andere kant is iemand op zoek naar werk. Het begint met een spontane mail. Geen respons. Omdat je hebt gezocht op het woord 'werk', krijg je de rest van de maand elke dag een nieuwe baan aangeboden. Totaal willekeurig.
Na verloop van tijd toch maar weer eens proberen. Dan maar eens dat cv finetunen. Wacht, die vriendin zit in een zakelijke omgeving, zij weet vast wat ik op moet schrijven. Wat kwaliteiten toevoegen, gaten dichten en een paar extra activiteiten vermelden kan geen kwaad.
Op gesprek stevig onderhandelen over alle voorwaarden. Eerlijk? Je begrijpt er niks van maar ach, wat heb je te verliezen, het is toch een instapfunctie die toevallig voorbijkwam. En tenslotte niet jouw droombaan.
Bedrijven krijgen zo een nieuwe uitdaging. Is dit wel echt de kandidaat die we online tegenkwamen? En hoe kom ik er nou achter of deze persoon lang bij ons gaat blijven? Aan beide kanten gebeurt ontzettend veel.
→ Tijd om andere vragen te gaan stellen.
Mensen zijn veranderd
Twee partijen met hetzelfde belang vechten gek genoeg om elkaars aandacht. En allebei doen ze zichzelf nét even anders voor om in beeld te komen.
In een wereld waar sociale media ons van een overvloed aan vergelijkingsmateriaal voorzien, onze aandachtsspanne verkorten en alle berichtgeving soms het uiterste van ons als mens vraagt, nemen zingeving, spiritualiteit en zelfkennis een vlucht naar voren. Niet geheel ontoevallig.
Het adagium van onze grootouders dat 'leuk werk een luxe is', begint voor velen steeds minder aantrekkelijk te klinken. Mensen zijn meer en meer bezig met de vraag waarom ze doen wat ze doen en wat het leven hen te bieden heeft. Niet slechts op zoek naar 'een' werkgever, maar naar een bedrijf dat past bij hoe zij naar de wereld kijken.
"Een baan met zingeving, betekenisvol werk of het verschil maken." Het zijn termen die je bij steeds meer vacatures tegenkomt. Niet gek, het is de markt die reageert op de behoefte.
Bedrijven zijn daarom steeds meer bezig met cultuur, waarden en goede onderlinge samenwerking. Steeds vaker gaat het niet alleen om wat een organisatie doet, maar ook om waar ze voor staat en met wie ze dat wil doen. Niet slechts op zoek naar iemand die het werk kan uitvoeren, maar naar iemand die bij het bedrijf past.
→ Tijd voor een systeem dat recht doet aan onze nieuwe belevingswereld.
Interesse wint aan terrein
De zoektocht naar werk begint zelden met de vraag waar iemands hart sneller van gaat kloppen.
Evenwijdig aan deze ontwikkeling loopt een opleidingssysteem. Een systeem dat zichzelf evenwel aan het heruitvinden is. Inmiddels is duidelijk geworden dat het helpt om jongere kinderen te volgen in hun zelfgekozen interesse. Volg een jong mens en je komt er snel genoeg achter waar het hart sneller van gaat kloppen.
Wat is jouw droombaan? Waar word je gelukkig van? Je hebt de vraag misschien weleens gekregen. Vaak als je jong bent. De keuzes die je vanaf de basisschool maakt blijken meer dan eens bepalend voor de rest van jouw carrière, terwijl je er vaak pas ná deze keuzes achter komt waar je gelukkig van wordt.
Misschien kwam ergens onderweg juist iets heel anders voorbij. Een vak, bedrijf, beroep, hobby of persoon waarvan je dacht: dát is het! En toch begint de zoektocht naar werk daarna meestal niet met die vraag. We vragen wat iemand heeft gestudeerd. Waar iemand heeft gewerkt. Hoeveel jaar ervaring iemand heeft.
→ Tijd voor de werkvloer. Tijd voor wat het hart sneller doet kloppen.
Het cv kijkt achteruit
We voorspellen de toekomst van iemand aan de hand van het verleden. Een verleden zonder toelichting. Terwijl mensen vooruit willen.
Is een cv dat vol staat met 'hoe het plaatje klopt' nog wel een goede graadmeter van geschiktheid? Een cv kan uitstekend vertellen waar iemand is geweest. Welke opleiding iemand volgde, waar iemand heeft gewerkt en hoe lang.
Maar datzelfde cv is veel minder goed in voorspellen waar iemand naartoe wil. Waar op het cv staat iemands droom? Waar staan alle dingen die minder goed gingen? Alle opgedane levenservaring?
Bij de één staat er genoeg op papier, maar lukt het toch niet om binnen te komen. Bij de ander is juist wat er niet op papier staat de reden waarom een nieuwe richting moeilijk wordt. Een verleden zonder toekomst. Een verleden dat niets zegt over waar iemand naartoe wil.
→ Tijd om vooruit te kijken.
De komst van AI
Terwijl we bezig zijn met de vraag welk werk technologie straks kan doen, is er nog een andere vraag: welk werk willen mensen straks nog doen?
Als bedrijf krijg je de ene magische toepassing na de andere aangeboden. De eerste tools notuleerden gesprekken. Daarna luisterden ze actief mee en kwamen ze zelf met voorstellen. Inmiddels zijn er zelfs tools die het sollicitatiegesprek voor je voeren.
Tools die andere tools herkennen. Software die moet ontdekken of een sollicitatiebrief met AI is geschreven. Werkgevers die, geconfronteerd met AI-brieven, zelf AI inzetten om zich daartegen te weren. De ene toepassing roept bijna automatisch de volgende op.
Als werkzoekende zoek je je wezenloos. Gebruik je een cv-tool, laat je automatisch mails versturen of gooi je toch die vacaturetekst in AI om er meteen je sollicitatiebrief mee te laten schrijven?
Op dit moment wordt AI vooral toegepast op wat mogelijk is. Volgens Finkje verandert dat. Dan wordt de vraag niet alleen meer: wat kán worden overgenomen? Maar vooral: waar hebben mensen zelf geen zin meer in? En om dat te weten, moeten we eerst weten waar mensen nog altijd wél zin in hebben.
→ Tijd om de vraag om te draaien. Welk werk willen we juist níet kwijt?
Een nieuwe schaarste
Er ontstaat een nieuwe schaarste: mensen die iets willen. Wil is misschien wel het meest onderbelichte vinkje tijdens een sollicitatie.
Lange tijd draaide schaarste op de arbeidsmarkt vooral om kunnen. Wie heeft de juiste opleiding? Wie heeft genoeg ervaring? Wie beheerst een bepaalde techniek?
Maar kennis wordt toegankelijker. Werkzaamheden veranderen sneller. Technologie kan steeds meer ondersteunen en functies veranderen soms sneller dan opleidingen kunnen volgen.
Wil. Iemands intrinsieke motivatie. Niet als laatste vraag onderaan een sollicitatieformulier. Niet als 'nice to know' tijdens het gesprek. Maar als belangrijkste uitgangspunt. Want als kunnen steeds makkelijker te ondersteunen, aan te leren of aan te vullen is, wordt willen alleen maar belangrijker.
→ Tijd voor de toekomst. Tijd voor Willers.
Willen zal worden
Hoe minder vastligt wat iemand over tien jaar doet, hoe belangrijker het wordt dat iemand weet waar hij of zij naartoe wil.
De vijfdaagse werkweek is geen vast gegeven meer, die ene functie voor dertig jaar bij dezelfde werkgever ook niet, en een opleiding bepaalt steeds minder wat iemand de rest van zijn leven zal doen. Functies ontstaan, functies veranderen en functies verdwijnen.
Mensen zullen vaker voor hun dromen gaan, opnieuw moeten kiezen. Bedrijven zullen zich vaker opnieuw moeten afvragen welk werk zij nodig hebben, wie dat werk moet doen en waarom iemand juist bij hen zou willen werken.
Wij geloven daarom niet dat de toekomst van werk alleen zal gaan over nieuwe functies, nieuwe technieken of nieuwe arbeidsvoorwaarden. De toekomst zal gaan over mensen. Over wat zij belangrijk vinden. Waar zij goed in willen worden. Waar zij hun tijd aan willen besteden. Waar zij voor willen gaan.
→ Willen zal worden. De toekomst zal bestaan uit willen.